Татулыкның сере – аңлашып яшәүдә

Башкортстан Республикасы Башлыгы Радий Хәбиров 2026 елны зур һәм тату гаилә елы дип игълан итте. Тату гаилә - бәхетле гаилә, диләр. Хак сүзләр. Бүгенге язмам – Кырмыскалы авылында күпләргә үрнәк булып, бер-берен кадерләп, кадерен белеп гомер итүче Вәлиевлар гаиләсе турында.

Балалык еллары Тату булуларына гына түгел, үтә дә тырыш булулары сокланырлык Нина һәм Фәрит Вәлиевлар гаиләсенең. Дәһшәтле сугыш еллары үтеп, тыныч тормышта яңа яши генә башлаган елларда якты дөньяга туган Нина Васильевнага балачактан ук тормышның кырыс җилләренә каршы торырга туры килә. Тумышы белән ул Ефремкино авылыннан. Әтисе, сугыштан кайтып бераз тору белән, 32 генә яшендә чирләп үлеп китә. Әнисе Ольга Никифоровна балалары башкалардан ким булмасын, ятимлек ачысын тоймасын дип көнне-төнгә ялгап колхоз эшенә йөри. - Сугыштан соңгы авыр вакытлар иде. Бәрәңге алмасы ашап үстек без. Әнинең: “Син тугач, иллешәр грамм манный ярмасы бирә башладылар” – дип әйткәне исемдә калган. Әниемә бик күп авыр эшләр башкарырга туры килә. Бәлки, шуңа да ул бик иртә - 53 яшендә үк безнең арабыздан китеп барды, - дип сүз башлады Нина апа. Кыз мәктәптә яхшы укый. Шуңа да кулына аттестат алу белән Кырмыскалы һөнәрчелек училищесына укырга кереп, бухгалтер һөнәре алып чыга. Хезмәт юлын Салават исемендәге колхозда хисапчы булып башлап, соңыннан, хаклы ялга чыкканчы, Механикалаштырылган күчмә колоннада бухгалтер булып эшли. Һәр нәрсәне җиренә җиткереп башкарганы өчен коллективта аны яраталар, хөрмәт итәләр. Күпьеллык намуслы хезмәте өчен бирегән Мактау грамоталары һәм Рәхмәт хатларының исәбе-саны юк. Тормыш иптәше Булачак тормыш иптәше Фәрит Хаҗиәхмәт улы белән колхозда эшләгән чакта танышалар. Җитез хәрәкәтле, зифа буйлы, төскә чибәр Нинаны егет бер күрүдә үк ошата, көннән-көн күңеле аңа тартыла, йөрәген мәхәббәт утына сала. Нинаның башка милләт кешесе булуы да аны куркытмый. Бер ел дәвамында мөнәсәбәтләрен сынаганнан соң, әти-әниләренең ризалыгын алып, яшьләр никах укыталар. Йомшак телле, бер эштән дә куркып тормаган, һәр нәрсәне җиренә ялт иттереп эшләп куйган киленне каенанасы да үз итә, тиз арада туганнарының сөюен дә яулый ул. - Каенанам белән бик тату яшәдек. Мине үз кызыдай кабул итте. Беркайчан да сүзгә килгәнебез булмады. Олыгаеп, түшәкка яткач та, аны тәрбияләп, кадерләп соңгы юлга озаттык. Әйбәт иде, урыны җәннәттә булсын, - ди Нина апа, ул елларны искә төшереп. Һәрбер сүзен уйлап эш иткән Фәрит Хаҗиәхмәт улы да күп балалы гаиләдә кечкенәдән үк уй-хыялларын тормышка ашыру өчен барлык киртәләрне җиңәргә күнегеп үсә. - Үземне белгәннән бирле колхозда эшләдем. Бер көн дә тик торганым булмады. Әнием Садыйка Мөхтәхетдин кызы чөгендер утады, төрле эшләргә дә йөреде, ә әтием сугыштан кайткач, атлар карады. Бу малкайларга булган сөю миңа да күчте. Сигезенче сыйныфны тәмамлау белән колхозга эшкә чыктым: көтүен дә көттем, урманын да кистем, төзелештә дә эшләдем. Ләкин маллар яратуым көчлерәк булып чыкты, гомер буе атлар карадым. Үскән чакта авырлыклар күрдем, дип әйтә алмыйм. Әтиебез сугышта алган яраларыннан иртә бакыйлыкка күчкәннән соң, әнием безне бөтен көчен куеп тәрбияләде, үстерде, ятимлек ачысын тоймасын дип көн-төн тырышты. Үзебез дә тормыш авырлыкларына бирешмәдек, тырыштык, эштә чыныгып үстек, бертуган Фәридә апа да безгә бик нык ярдәм итте. Рәхмәт аларга, - ди Фәрит абый. Гаиләсе Тату гаиләдә мәхәббәт җимешләре булып тәүдә уллары Фәнзил дөньяга килә. Аңа ике яшь дигәндә кызлары Гүзәл, соңыннан гаиләләрен тулыландырып Рөстәм һәм Ринат уллары туа. Бүгенге көндә аларның барсы да тормышлы, үзләре балалар үстерәләр. Нәнәй һәм картәтигә иң зур куаныч - 11 онык-оныка, 5 турун бүләк иткәннәр. - Балаларыбызны бәләкәйдән үк эшкә өйрәтеп үстердек, шуңа да бу хатын-кыз яки ирләр эше дип тормыйлар. Бүгенге көндә һәрберсе үз гаиләләрен булдырып, матур тормыш алып баралар. Киленнәрем, киявебез дә тәртипле, акыллы булдылар, - ди Вәлиевлар, шатлыкларын белдереп. Гомер буе күпләп мал асрап, балаларына кулларыннан килгәнчә яр

14:01

дәм итеп, һәрберсенә өй салышып биргән Вәлиевлар. Шунысы куанычлы, өч улы да туган авылда төпләнгәннәр. Инде үзләре тормышлы булып, әти-әни булсалар да, туган йортлары һаман үзенә тарта, чөнки анда аларны әти-әнисе көтә. Тормыш мәшәкатьләреннән беразга арынырга, ял итәргә, вакытлыча балачакларына яңадан әйләнеп кайтырга һәм газиз кешеләренең ягымлы йөзләрен күрергә ашкынып кайта алар. Шатланып, куанып, каршы алып, зур хөрмәт күрсәтеп, кунак итеп, озатып кала аларны әти-әнисе. Бу бит үзе зур бәхет. Бер түбә астында - өч буын Бүген уллары Ринат, киленнәре Лилия, ике оныклары Фәрит абый һәм Нина апаны кадер-хөрмәттә тотып, бергәләшеп бер түбә астында заманча барлык уңайлыклар булдырылган зур һәм иркен йортта мул тормышта яшиләр, күпләп мал-туар, кош-корт асрыйлар. - Балаларыбыз мәктәптә, эштә чакта йортыбыз буш сыман, аларның кайтуларын түземсезләнеп көтәбез. Ишекне ачып керүләренә йортыбыз шатлык, нур белән күмелә, исән-сау гына була күрсеннәр балаларыбыз, – ди Нина апа, бәхетле елмаеп. Бүген алар тормыш тәҗрибәсе, акыллы киңәшләре белән балалары өчен ныклы терәк. - Эш, гаилә, балалар үстерү, оныклар сөю шатлык-куанычлары белән гомернең узганы сизелми дә. Өлкәнәйгән саен хатирәләр яңара, балачак, яшьлек, хезмәткә багышланган еллар күз алдына килә. Тату яшәдек, бердәм булдык, гомер буе эшләдек, бер-беребезнең гаебен табарга вакыт булмады. Әле дә шулай – һәрвакыт бер-беребез белән киңәшләшеп яшибез. Тормыш сукмагыннан атлаганда таяныр кешең ышанычлы булганда дөнья мәшәкатьләрен, сынауларны ерып чыгу да күпкә җиңелрәк. Яшь чакта гомер ничек тә үтә, олыгайган көннәрдә бер-береңә тагын да ныграк кирәк булуыңны аңлыйсың икән. Балаларыбыз да “әти”, “әни”, “нәнәй”, “картәти” дип өзелешеп торалар. Аларның яхшы мөнәсәбәтеннән эрибез дә китәбез. Олы кешегә күп кирәкмени? Күршеләребездән дә уңдык, һәркайсысы ярдәм кулы сузарга гына тора, - ди бәрәкәтле гомер юлын сокланырлык итеп узган ветераннар. Гомер бәйрәме Ә шул көннәрдә Нина Васильевна үзенең күркәм гомер бәйрәмен – 80 яшьлек юбилеен бәйрәм итә. - Без бөтен балалары, онык-оныкалары уңышларыбыз өчен шатланып, кайгыларыбызны уртаклашып яшәгән газиз кешебезгә йөрәк түреннән чыккан иң изге теләкләребезне юлларга дип җыелабыз. Безнең әниебез иң күркәм сыйфатларга ия: хезмәт сөючән, тырыш, уңган, сабыр, тәртипле, тыйнак, ул безнең тормышта терәк һәм кирәк кешебез. Аның назлы карашы күңелләрне иркәли, изге киңәшләре һәрвакыт юлдаш була, догалары безнең бәла-казалардан саклап йөретә. Без аңа бик рәхмәтлебез. Алдагы көннәре дә шатлык белән үтсен, тормыш юлы озын булсын, кайгы-хәсрәт күрми, әти белән бергәләшеп, исәнлек-саулык белән, һаман шулай безгә терәк булып яшәсеннәр иде, дип телибез. Кадерлебезне яратабыз, хөрмәт итәбез, - ди аларның балалары. Сүз азагында Менә шундый матур һәм күркәм гаилә яши район үзәгендә. Нина апа һәм Фәрит абый белән кабат очрашып, җылы аралашуыма чиксез шатланып кайттым. Һәрвакыттагыча җылы кабул итүләре, ачык чырайлары һәм кунакчыллыклары өчен олы рәхмәт. Киләчәктә дә бүгенгедәй бәхетле, мул тормышта, үзләре, балалары һәм якыннары белән сау-сәламәт яшәсеннәр, дигән теләктә калабыз. Венера Гафарова. Фото гаилә архивыннан алынды.

Автор:Гульчачак Алачева

Читайте нас

Партнеры