Урланған йәшлек Хикәйә

Яңғыҙы ҡалһа, уй-хыялдарға бирелә ҡыҙыҡай. Бына, уҡытыусылыҡҡа уҡып бөткәс, уны ҙур ергә ебәргәндәр - апаһы һымаҡ матур күлдәген кейеп, бәләкәй генә дүрткел йәшел сумаҙанын тотҡан да эшкә китеп бара. Уға бөтәһе лә һоҡланып ҡарай, ә ул үҙенә ҡаршы йүгергән балаларҙы ҡосаҡлап ярата, улар уратыуында мәктәп ҡапҡаһы аша ике ҡатлы таштан һалынған мәктәпкә кереп китә...
Йә, баш ҡалала артабан уҡыуын дауам итеүен күҙ алдына килтерә, ундағы театрҙарға йөрөй, йә Фәриҙә Ҡудашеваның концертын тыңлай...
Үткән аҙнала каникулға ауылдарына йәйәүләп ҡайтып барғандарында Ҡарамалыла бергә етенселә уҡыған әхирәте Әлфиә:
- Уй һин бәхетле, Зарифа, уҡырға китәң киләһе йылға, - тип һүҙ башланы.
- Һуң, мин япа-яңғыҙ булам таһа, әйҙә бергә барайыҡ. Апайым иптәш булғанҡа шатланасаҡ ҡына! Бына Яңы йылға ҡайтһа һөйләшәбеҙ ҙә...
- Юҡ, ҡайҙа инте ул, атайым мине ебәрмәйәсәк тә. Әле Ҡарамалыға саҡ ебәрҙе ләһә.
- Нейә, ете кластан, ары уҡымаҫҡа уйлайың мәллә?
- Атайым уҡытмаҫ ул, беҙҙең һымаҡларҙы шу “Биштар”ҙың “Өйташ”тағы тарныйына эшкә барыу көтә инте...
- Ана, апайым уҡытыусылыҡҡа уҡып бөткәс, эшкә үҙебеҙҙең районта ауылға яҡын ергә һорап ҡараһа ла, Учалыға эшкә ебәргәнләр. Ҡалай шәп, беҙҙең яҡта нәмә бар инте, мин тә уҡып бөтһәм, берәй ҙурыраҡ ергә ебәрһенләр ине, йә берәй ҡалаға...
- Ҡала һөйләйең тә ул әй, анау Ҡамайылға, йә Аҫҡын һымаҡ ерҙә лә арыу булыр ине әле ул. Ҙур мәктәп, клуб, көн тә кина, аҙна һайын кәнсирт ҡуялар. Эсвит бар, узкалейка тимер юлы бар. Беҙҙең ауылта ғүмер буйы шу булыр инте. Ярай әлегә кешегә эш бар. Атайымларҙың: “Оҙаҡламай ағасты ҡырҡып бөтһәләр, “Биштар”ға мынта эш тә бөтә, шуңа юл та хәстәрләмәйләр, электр ҙа булмаҫ, уҙа барһа ун йылға етер был тирәләге ағас, анау хәтле ҡырыуға”,- тип һөйләшеп торғанын ишеттем әле...
- Кино күргәнләре лә юҡ ауылтағы халыҡтың. Ярай беҙ Ҡарамалыла аҙнаһына бер ҡарайбыҙ. Темәстә шәп уҡыталар, тей апайым, директорлары, Аслаев тигән ағай, бигерәк һәйбәт икән, үҙегеҙҙең яҡтан уҡырға теләүселәрҙе алып кил, тип әйткән әле. Их һин барһаң бергә-бергә уҡыулары күңелле булыр ине Әлфиә. Инәйемә әйтһәм, өгөтләй алыр ул, атайың туған тейеш, бер ара-нәҫелтән тә беҙ.
- “Ә минең шул тиклем әртис булғым килә! Иҫләйеңме, Зарифа, һуғыш вахытынта Заһира апайың беҙҙе, бәләкәй генә балларҙы ла, спектаклтә көсләп ҡатнаштыра ине.
- Иҫләмәй әллә, апайым ней, ныҡ өйрәтә торғайны ла бөтәбеҙҙе лә. Мин бәләкәй генә, тәүҙәрәк эй ҡаушайым, йә һүҙләремте онотам, апайым шаршау артынан бышылдап ҡына әйтеп тора. Оҡшатҡанларҙыр инте, һалдатка апайлар, ауыл халҡы илай-илай ҡарай торғайны ла...
Заһира апаһы ауылдарындағы башланғыс мәктәптә етенсене бөткән көйө генә Самат ағалары һуғышҡа киткәс, уның урынына уҡытырға ҡалып, кире әйләнеп ҡайтҡансы эшләне.
- Ауыр йыллар булһа ла, ул саҡтар онотолмай ҙа ул Зарифа! Бигерәк тә шул спектакль ҡуйыуҙар оноторлоҡ түгел. Их, ысын әртис булып ҙур сәхнәлә уйна ине ул!..
Хәҙер ире апаһын эшләтмәй, өйҙә генә ултыр, мин һине генә туйҙыра алырлыҡ мал табырмын. Миңә малайҙар табып бирһәң, өйҙөң түрендә генә ултыртырмын, тип әйтә. Тик әлегә ҡыҙҙар ғына тыуа, береһенән-береһе матур өс ҡыҙ табып бирҙе еҙнәһенә апаһы. Һуғыштан орден-миҙалдар менән күкрәген тултырып ҡайтҡас та “Биштар”ҙа завхуз булып эшкә керҙе. Апаһы һушы китеп ғашиҡ булды ла ҡуйҙы Бәҙретдин еҙнәһенә. Әсәләре бик ҡаты булды, апаһын киске уйынға ла сығармай торғайны. Ул ни, яйын таба, ҡайһы саҡ киске уйынға хатта тәҙрәнән сығып ҡаса торғайны Бәҙретдинде бер күрер өсөн.
Еҙнәһе әле магазинда эшләп йөрөй. Эй балдыҙын ярата үҙе:
-Үҫеп етһәң, һине, балдыҙ, донъялағы иң шәп егеткә кейәүгә бирәм, - тип шаярата. Апаһы уға ҡаршы үпкәләберәк яуаплай:
- Ниндәй кейәү, ти ул, мине уҡырға ебәрмәнең, Зарифаны ана Бәҙиға үҙе уҡып сыҡҡан ергә уҡырға алып барам, ти, барһын, уҡыһын!
- Һуң, бисәкәй, мин ҡаршымы, уҡып бөткәс тә һуң түгел, ә һин буласаҡ малайҙарымдың инәһе, өйҙә генә ултыр, йәме!
Әле Әлфиә апаһы тураһында һүҙ башлағас, шуларҙы иҫенә төшөрөп йылмайҙы ла:
- Һин аптырама Әлфиә, Темәстә драмтүңәрәк, бейеү, рәсем, башҡа түңәрәктәр бар, тей. Апайым, ана, мандолинала шәп итеп уйнай, тансы түңәрәгенә йөрөгән. Темәстә ололар театр ҙа ҡуялар, шуны ҡалтырмай ҡарап барған улар. Шунта йөрөрһөң, һис көймә, йәме!
- Минсара апайым атайымты өгөтләй алһа...
- Өгөтләр, өгөтләмәй әллә, уның - “губырнаторҙың” һүҙен тыңламаған кеше юҡ әлегә ауылта.
- Вәт шәп булыр ине, ивет, Зарифа!
Юл буйына шулай хыялланып, йырлап, таҡыр сана юлында бейеп, шаярып егерме саҡырым араны үткәндәрен һиҙмәнеләр ҙә. Ауылдарына яҡынайғас, Зарифа ҡулдарын юғары күтәреп болғай-болғай:
- Һаумы, ауылҡайым, Батыросҡан ҡаяһы! Беҙ ҡайтып киләбе-е-еҙ! Ҡаршы алығы-ы-ыҙ, - тип ҡысҡырҙы.
Хушлашыр саҡта Әлфиә:
- Яңы йылға әйҙә йәштәрҙе ойоштороп концерт ҡуябыҙ, әхирәт!, -тип ҡысҡырҙы.
- Ярай, шулай итербеҙ, әхирәткәйем!

II
“Күрше ауылдан анау әбей ни эшләп йөрөй икән, анау силсәүитләрентә эшләгән секретарь ағай, тағы бер йәш ҡыҙ ҙа эйәргән”... Тегеләр өсәүләшеп Аҙнабикә ҡарсыҡтарға инеп киттеләр. Ағай тигәне һуғыш осоронда малай ғына көйө ауылда силсәүиттә секретарь булып эшләп, йәше еткәс һуғышҡа киткән, әле лә яңынан ҡуйғандар элекке эшенә. Һуғыштың аҙағына ғына эләккәс биш йыл Алыҫ Көнсығышта хеҙмәт иткән икән, тип Әлфиә әхирәте һөйләне, белмәгәне юҡ уның. Зарифаларҙың ауылдары тау аша күрше булһа ла, ул ағай йәшәгән ауыл икенсе районға ҡарай. Шулай ҙа теге кеше ниңәлер ошо арала ауылға йышайҙы. Килһә, киске уйында ла күренеп ҡала.Үҙенән йәшкә байтаҡ оло ағай ни, уйында ла, көндөҙ урамда ла шаяртып һүҙ ҡушҡан була. Зарифа ояла, тиҙерәк әхирәттәре ышығына ҡасыу яғын ҡарай.
Теге көндө кисен, һыңар балағын ялпылдатып Ғәйфулла ҡарттың әбейе Аҙнабикә ҡарсыҡ килеп керҙе:
- Юҡ юғалтып йөрөйөм әле...
Әсәһе ни уратып-суратып торманы:
- Башҡа ерҙән эҙләрең, мынта юҡ ул юғың!
Аҙнабикә кемгә яусылағанын, ҡыҙын ниндәй абруйлы кеше һоратҡанын төшөндөрҙө, төшәсәк ерҙе үлтереп маҡтаны, һаман да ыңғай яуап алырға өмөтләнде.
- Аталары һуғышҡа китер алтынан та, хатларынта ла балларҙы уҡыт, кеше ит тине, шул васыятын үтәйем. Нисек оялмай уҡыусы балаға яусы булып киләһе иттең, еңкә? Быйыл, ана, апаһы Темәстә уҡытыусылыҡҡа уҡып бөттө, һеңлеһен тә шунта апарып уҡырға керетәм, тей. Әле саҡ уналтыһы менән бара ҡыҙым, нинтәй кейәү тей ул..., - шулай бороп сығарғайны теге саҡ күрше яусы ҡарсыҡты әсәһе.
Яңы йыл алдынан, сатлама һыуыҡ бер көндә, әсәһе ағаһы менән Аҫҡын баҙарына бал һатырға сығып китте, шул көндө төштән һуң Зарифаларға Аҙнабикә ҡарсыҡ килеп керҙе:
- Ҡыҙым бабайың һунарға йыраҡҡа китте, бөгөн ҡайтмаҫтыр, ҡайтһа ла бик һуңлап ҡайтыр. Шәмкә ут алғас беҙгә кил әле, сиратҡан йөнләр бар, аяҡларға ярҙам итерһең, йәме!
Киске эштәрҙе туғандары менән тиҙ генә бөтөрҙөләр. Тышта сатлама һыуыҡ, малды һарайҙан сығармай ғына тоталар ошо арала, аҫтарын көнөнә ике таҙарталар, шунда ғына сығарып торалар ҙа яңынан яба һалалар. Кискелеккә ояны таҙартып, малға мул ғына бесән һалып бикләгәс, Зарифа туғандарының тамағын туйҙырҙы ла үҙҙәренән дүрт өй аша ауылдың түбән осонда йәшәгән Аҙнабикә әбейҙәргә китте. Ғәйфулла бабай әбейе һуғыш бөтөр саҡта үлеп ҡалғас, күрше ауылдан ошо әбейҙе алып ҡайтҡайны. Теге ағайҙан яусы булып килгәндән һуң уға шикләнеп ҡараһа ла, ололарҙы тыңлап өйрәнгән ҡыҙ уның һүҙен йығырға баҙнат итмәне. Концерт әҙерләргә әхирәттәр көндөҙ йөрөйҙәр мәктәпкә. Әсәһе кис йөрөргә рөхсәт итмәй, бигерәк тә ҡайтҡан көндөң икенсе көнө яусылап килгәстәре ныҡ ҡурҡыта. Ағаһы менән генә киске уйынға сығырға рөхсәт итә. Бөгөн дә киҫәтә-киҫәтә сығып киткәйне...
Ҡапҡаны асып ингәндә кашауайға егеүле атҡа иғтибар итте Зарифа, кеше булғас башҡа ваҡытта килермен, тип әйтә һалыр ҙа ҡайтырмын, тип ишекте асты. Аҙнабикә әбей яңғыҙы ине, Зарифаның һораулы ҡарашына:
- Мәнәйерҙән силсәүит килгән, сәй генә эсте лә мәктәпкә һалым түләмәгәнләрҙе саҡыртам, тип сығып китте. Ул ней, килһә атын гел беҙгә ҡуя. Бауайың һуңлаһа, мәктәптән ҡайтҡас атты Баһауетдинләргә алып барып туғарырым, шунта ҡунырым тине, шуңа туғарып та торманы атын, - тип тынысландырҙы. Әбей үҙе бик тынысһыҙ күренде, башҡа ваҡыттағы Аҙнабикә ҡарсыҡ түгел, үҙе туҡтауһыҙ һөйләнә, тәҙрә ҡорғандарын бер асып, бер ябып тышты ҡарай:
- Бауай, йыраҡ ҡапҡанларын ҡарайым, һуңлаһам Яланбаштағы баракта ғына йоҡларым, тип сығып киткәйне. Мынау һыуыҡта ҡайтып етһә әйбәт булыр ине, ул баракта әле эшселәр юҡ, икенсе яҡта эшләйләр. Баракларынта ҡарауылсы булып, мейесләренә яғып ҡуйһа ни әйтәң.
Күрше Мансар бабайҙың оло улы Ҡадир: “Атайымдар Яланбашта ҡуна яталар”, - тигәнен ишеткәйне Зарифа, әбейҙе тынысландырам, тип шул турала әйткәйне, уныһы:
- Ярай, ҡыҙым, бөгөн күңелем тә төшмәй әллә нишләп, ошо бер орсоҡ йөнтө генә аяҡлай һалайыҡ та, булты бөгөнкә. Бер башай башлағайным, сиратылған йөнөм етмәҫ һымаҡ ине, шуңа ғына һиңә әйткәйнем, балам. Оҙаҡлатмаҫым, ҡайтырһың, йә туғанларың бер үҙләре әлләмәшләп ултырыр..., - тип үҙенекен һөйләне.
Бер орсоҡ йөндө ни, тиҙ генә аяҡлап та бөттөләр. Зарифа:
- Әйҙә бер килгәнтә ҡалғанларын та аяҡлайыҡ Аҙнабикә әбей, - тип ҡарағайны ла, әбей тыңламаны:
- Ярай, ҡайт инте ҡыҙым, бар һин сыға тор, мин тә хәҙер артыңтан ҡапҡаны матурлап ябып ҡалырым, йә ат сығып китер, - тип тағы шул тәҙрә ҡорғанын аса һалып ябып ҡуйҙы. Үҙе көпөһөн кейеп тороп ҡалды. Зарифа сығыуға ҡапҡа ҙур итеп асылған, урамдағы ат бороп ҡуйылған. Ат янында өс кеше тапана. Ҡыҙ ҡурҡып әбейҙең соланына йүгереп кереп өй ишеген тартҡайны, асылманы. Ул арала тегеләрҙең икәүе килеп, ҡыҙҙы эләктереп күтәреп алып санаға ырғыттылар ҙа, толопҡа урап һалып та ҡуйҙылар. Зарифа, йән асығына ҡысҡырып, толоптан ысҡынырға тырышты, тик көслө ҡулдар уны ныҡ тотҡан.
- Әйҙә, ҡыуала!, - тигән бойороҡло тауыш Зарифаға бик таныш тойолдо...Ҡысҡыра-ҡысҡыра, толоптан ысҡынырға тырышып талаша торғас ҡыҙҙың хәле бөттө. Әҙерәк тын ала ла, яңынан туларға керешә, тик көслө ҡулдар уны ныҡ тотҡан. Шәп юртҡан ат күпмелер ваҡыттан туҡтаны:
- Керетегеҙ өйгә! Аҙаҡ атты алып барып туғарып, кашауайҙы йәшереп ҡуйығыҙ, ишетһен ҡолағығыҙ! Зарифаның инде икеләнеүҙәре бөттө, теге ваҡыт яусы ебәргән Ғарифйән ағай ине был бойороҡ биреүсе. Ҡыҙ ялбарҙы:
- Ағай, ни эшләүегеҙ был! Иртәгә үк беләсәктәр был эшегеҙҙе, минең ағайҙар күп, улар быны былай ғына ҡалдырмаясаҡ! Яҡшылыҡ менән кире алып барып ҡуйығыҙ мине ауылға!
- Юҡ инде һылыу, беҙ һүҙебеҙҙе һүҙ итмәй ҡала торған кешеләр түгел, яҙмышың, өлөшөңә төшкән көмөшөң ошонда! Инәйең мин яусы ебәргәндә риза булһа, һәйбәтләп йола ҡушҡанса алып ҡайтыр инем. Беҙҙең нәҫелдә ундай отказ хурлыҡ иҫәпләнә. Инде риза булмай хәлең юҡ, Зарифа. Әйҙәгеҙ, әйҙә, керә һалайыҡ, унда инәйем көтөп арып бөткәндер.
Ғарифйәндең ҡуштандары күҙ йәштәрен тыя алмай һыҡтаған Зарифаны өйгә өҫтөрәне...

Ш
Бына шулай булды Зарифаның киләсәккә яҡты хыялдарының селпәрәмә килеүе. Килеп ҡотҡарырҙарына айҙан ашыу өмөт итте ул, көттө. Һуғыштан иҫән-һау ҡайтҡан, күкрәге орден-миҙалдар менән тулы уҡытыусы Саматтың, “Биштар”ҙа мастер булып эшләгән Зәйнәғәбдин ағайҙарының, Бәҙретдин еҙнәһенең килеп алыуҙарын өмөтләнеп көттө. Ғарифйәнде ай ярымдан ашыу эргәһенә яҡын да ебәрмәне. Ул да баҫышманы, әллә бәлиғ булмаған баланы көсләп алғаны өсөн яуаплылыҡтан ҡурҡтымы, әллә ысынлап яраттымы, ҡыҙҙың яҙмышына күнерен сабыр ғына көттө. Ҡәйнә буласаҡ кеше генә уны тәүге көндәрҙән үк күрә алманы: ” Нимә тип ҡыланған булаһың, ҡырағай? Кемте көтәһең, килеп алып ҡайтырлар, тип уйлайыңмы? Бушҡа өмөтләнмә лә!”, -тип ҡәһәтләне. “Һы, губырнатор имеш, инте суҡышың төшкәнен һиҙмәй ҙә ҡалырһың”, - тип әсәһен дә үсәне. “Беҙ һүҙебеҙҙе һүҙ итергә өйрәнгән. Улым вылас кешеһе, нимә эшләргә белә!”, - тип зәһәрен дә туҡтауһыҙ сәсте. Улына ла эләкте:” Мәмәй, һиңмай, ауыҙыңа һалғанты йота алмайың, ыстырам...”. Ғарифйән инәһенә тыныс ҡына яуаплай:”Мин уны яратам, иней, үҙе риза булмайынса яҡын бармаясаҡмын!”
Тәүге көндәрҙә ауыҙына тәғәм ризыҡ ҡапмай, килен менән улына, тип бүлеп ҡуйған мөйөштән сыҡмай ятты Зарифа. Ғарифйән өгөтләп маташты:
- Улай итмә, инде, барыбер инде кире ҡайтарыу юҡ йәнем, ҡайтарһам миңә көн бөтәсәк, башымдан һыйпамаясаҡтар. Яратам бит мин һине, иҫәркәйем. Яратмаһам урлар инемме? Тәү күреүҙә үк оҡшаттым, һинһеҙ йәшәүҙе күҙ алдына килтерә лә алмайым. Ултыртһалар ултыртырҙар, әммә үҙемдеке итәм, бел шуны! Тик ризалығыңды бирмәйенсә ҡағылмаясаҡмын, күпме көтһәм дә көтөрмөн...
...Шулай ай ярым буйы арлы - бирле генә әтмәләнгән ағас карауатта Зарифа бер яҡҡа, Ғарифйән икенсе яҡҡа ҡарап ятҡан көйөнсә йоҡлап йөрөнөләр.
Аҙаҡ Заһира апаһы Зарифаға ошоларҙы һөйләне: “Ҡоҙағый булған кеше анау ҡотһоҙ Аҙнабикәнең туғандары икән. Шул ғына һинең башыңды ашаны, инәйемә ней үсе булғандыр инте, эй Аллам... Еҙнәң ишеткәс тә: “ Туҙҙырам ояларын, имандарын уҡытам, балтыҙымты барып алып ҡайтам! Ҡалтырмайым ул “әждә” ҡулына!”, - тип эй уҡталты, эй уҡталты. Инәйем ней:

...Теге саҡ урлап алып киткәстәр яҙмышына күнгән Зарифа әсәһе килгәс, ҡайтыр сағында илай- илай:
- Инәкәйем, инде минең хыялдарым селпәрәм килде, Әлфиә менән уҡыуға бергә барырға һөйләшкәйнек, һин ҡайтҡас та бабайым менән һөйләш, йәме, уҡырға ебәрһен Әлфиәне. Әйт уңа, ыштубы минең яныма килеп китһен, яҙға сыҡҡас. Ә апайым алып барып урынлаштырһын, - тигәс әсәһе лә, апаһы ла тыңланылар.
Уҡыуы бөткәс килде Әлфиә уның янына. Ҡәйнәһенең зәһәр ҡараштарына иғтибар итмәҫкә тырышып, Зарифа әхирәте менән урамға сығып оҙаҡ итеп һөйләште, өгөтләне:
- Һиңә хәҙер беҙҙең икебеҙҙең уртаҡ хыялды яңғыҙ тормошҡа ашырырға тура килер, ысын әхирәт булһаң тыңла мине! Апайым яңыраҡ килгәнендә алып барам, тине, Өшөрәнән, Мәнәйерҙән ике ҡыҙыҡай барырға риза булғандар, яңғыҙ булмаҫһың.
Тыңланы әхирәтен Әлфиә, тәүҙә Темәстә уҡыны, өс йыл төнъяҡ райондарҙа эшләгәндән һуң уҡыуын Өфөлә дауам итте. Ғүмер буйы ҡалала балаларға белем бирҙе. Юл юҡлығы, аҙаҡ икеһенең ике ҡалала йәшәүе, донъя мәшәҡәттәре арҡаһында уларға осрашыу насип булманы. Хәҙер ни, тыуған ауылдары аша асфальт юл үтә, ниһайәт ут та килде. Ауыл ғына теге ваҡыт таралғандан һуң яңынын ныҡлап ҡына аяҡҡа баҫа алғаны юҡ. Зарифа янына нәҫелдәренән бер нисә йәш ғаиләнең килеп төпләнеүе генә бер ни тиклем өмөт уята.
Әлфиә инде күптәнән хаҡлы ялда, быйыл йәй, ниһайәт, әхирәтен эҙләп килеп сыҡты. Илай-илай төнө буйы һөйләшеп сыҡтылар, иртәгәһенә йәшлектәре үткән ауылдың үлән баҫып бөткән урамдарынан үтеп, йылға буйына төштөләр. Әлфиәне алып килгән улы машинаға ултыртып Батыросҡан ҡаяһына алып та барҙы. Әлфиә менән күрешеү Зарифаның урланған йәшлеге хәтирәләрен яңыртты. Үҙенең хыялдары тормошҡа ашмаһа ла әхирәте өсөн ныҡ шатланды. Әлфиә хушлашыр саҡта:
- Әхирәт, барыбер ҙа үкенерлек түгел беҙҙең тормош. Артистка була алмаһам да халыҡ театырында әле лә ҡатнашам, ғүмеремде балалар уҡытыуға арнаным. Ирем генә иртәрәк китеп барҙы. Әле улым, ҡыҙым яныма килеп кенә торалар. Бына әле улым килтермәһә, һине күрә лә алмаҫ инем, рәхмәт инде. Бына һин дә үҙеңде яратҡан балаларың, ейән-ейәнсәрҙәрең менән гөрләйһең, хәстәрле тормошта көн күрәң, ауылыбыҙҙы һүндерергә бирмәҫкә тырышып ятҡан көнөң. Минән бында ҡайтып йәшәү булмаҫ шул хәҙер. Йә ярар, һине күрмәй генә китеп барырмын инде был донъяларҙан, тип көйә инем, күрҙем, күңелем булды, әхирәт! Ғүмер көҙөбөҙ еткән, бәхетле үтһен ҡалған көндәребеҙ, ҡабат осрашмаһаҡ бәхил бул, йәме!
- Эй Әлфиә, инде оҙаҡламай минең дә “йәйләү”ҙән ҡалаға китер ваҡытым етә. Көҙ уртаһында балалар килеп тә етер инде алып ҡайтырға. Йәшлегем урланып, этлек күреп үҫһәм дә хәҙерге тормошомдан ҡәнәғәтмен, әхирәт! Аллаһы тәғәлә теләһә бәхет барыбер әйләнеп ҡайта икән. Ғүмер ҡайһылай ғына булһа ла үтә, бәхетле ҡартлыҡ насип итһен Хоҙай бар яҡындарыма ла!
Илашып, ҡосаҡлашып хушлашты ике әхирәт.

Ринат Шәйбәков