"Ғашиҡ булдым еҙнәйемә"

... Ышанаһыңмы, Гөлдәриә, мин уны бары тик бер генә үбергә теләгәйнем. Бер ниндәй ләззәтле мәл дә мине артығын ҡыланырға мәжбүр итә алмаҫ ине. Тик... Ирендәр ҡауышып бер мәл генә үтте, Сания апайымдың тауышы төнгө тынлыҡты ярҙы: – Аһ, һеҙ шаҡшылар! Һиҙә инем инде, арағыҙҙа ниҙер бар тип, мине йоҡлатып уйнаш итергә булдығыҙмы!? Икәүләп уны тынысландырырға тырыштыҡ, тик ул беҙҙе тыңларға ла теләмәне. Шау-шыуға өйҙән әсәйемдәр, ҡоҙағыйҙар уянып сыҡты, нимә булғанын уларға аңлатырға тура килде. Апайым ярһып-ярһып ҡысҡырыуын, илауын белде, мин, икәү араһын үҙҙәре яйларҙар, иртәгә тынысланғас ғәфү үтенермен, тип уйлап, ағайымдарға йоҡларға киттем. Сөнки уның мине күрһә, тыныслана алмаясағын аңлағайным инде. Йоҡлай алмай төн үткәрҙем дә, иртәнсәк өйгә ҡайттым. Апайымдар ҡайтып киткәйне, әсәйем минең менән һөйләшергә теләмәне: улар өсөн ғәйепле инем...