Ҡыҙ, әсә һүҙен тыңлап, ит киҫәге ала ла урманға юллана.
Арыҫланды эҙләп таба. Әммә йыртҡыс ҡыҙҙы һалҡын ҡаршы ала - тештәрен ыржайтып уға ташлана. Ҡыҙ ҡулындағы икмәкте ташлай ҙа ҡаса.
Икенсе көнөнә ошо уҡ хәл ҡабатлана. Тик был юлы ҡыҙ торған еренән ҡуҙғалмай.
Өсөнсө көн арыҫлан ҡыҙҙы үҙ итә.
Дүртенсе көндә ҡыҙ "дуҫын" ҡулынан ашата. Арыҫлан ашап туя ла, башын уның алдына һалып, йоҡлап китә. Ҡыҙ йәһәт кенә өс бөртөк мыйығын йолҡоп та ала.
- Бына бит, - ти әсәһе, ҡыуанып. - Һин арыҫлан тиклем арыҫланды ҡулға эйәләштерҙең. Ә хәҙер инде өйөңә ҡайт та иреңде алдаштыр, иркәлә, юхала, хәлеңдән килһә - түҙ. Иҫеңдән сығарма: һәр ирҙә арыҫлан йоҡлай.